“سعدی”

منت خدایی را عزوجل که طاعتش موجب قربت است و به شکراندرش مزید نعمت . هر نفسی که فرومی رود ممد حیات است چون برمی آید مفَرح ذات . پس در هر نفسی دو نعمت موجود است و بر هر نعمتی شکری واجب

من مشرف الدَین مصلح پسر عبدالله سعدی شیرازی هستم . من ادیبی هستم پارسی زبان  بی شک من بعد از فردوسی ستاره ای درخشان در آسمان ادب پارسی هستم ، که با نور فروزان خود چنان ادبیات ایران زمین را روشن و منور ساختم ، که تاکنون پس از گذشت قرن ها همچنان آثارم باقی است..

من در قرن هفتم می زیستم و نام شاعری من سعدی است . و همچنین من دو اثر به نام گلستان و بوستان دارم که در مقدمه ی گلستان چنین گفته ام:

هردم از عمر می رود نفسی               چون نگه می کنم نمانده بسی

ای که پنجاه رفت و در خوابی             مگر این پنج روزه دریابی

و همچنین در انتهای این کتاب تاریخ اتمام گلستان را با این بیت مشخص می کنم تا نوادگان من تاریخ پایان عمر این اثر را بدانند:

در این مدت که ما را وقت خوش بود             ز هجرت ششصد و پنجاه و شش بود

 

                                                                                                                                من با سرودن ابیاتی علاقه ی خود را به کشور و همچنین شهرم ثابت کردم:

هر متاعی ز کشوری خیزد            شکر از مصر و سعدی از شیراز

و من به خاطر دوری از دیارم این بیت را سروده ام:

ای باد بهار عنبرین بوی             در پای لطافت تو میرم

چون می گذری به خاک شیراز          تو من به فلان زمین اسیرم

مجموعه آثار من کلیات نام دارد.

 

549646_718